Luigi Bisignani
San Donato di Ninea 02-04-2025
Minùcciu bbi cuntadi cùmu ghèramu; À guardianìa
Dòll’Ubèrtu, ù previti dà ràzza dè baruni Campuluòngu, ntà nù lìbbru sùpa ù paìsi, gà scrittu cà ù sàntuntìsi ghèra làtru ed’òn cc’iavìa rispièttu ppà rròbba i l’àvuti.
Ù prèviti, scriviènnu, fòrsi avìa nnànti tièmpi antìchi, quànnu nnì chiamàvanu “tèrra bruzia” ppìcchì ghèramu genti tostareddha, ca rispiettu ppì rròbba e pirsùni ònn’aviàmu e quànnu nnì sbiàvamu, addhùnni jèmu, facièmu tèrra vrushjàta.
Doll’Ubèrtu, òltra cà ghèranu làtri, onn’à scrìttu cchì rìma minàvanu i sàndutanìsi ari tiempi sua ma, si tinìmu ncùntu quìru c’ha tramannàtu ppì l’alìvaràni dà Terra, ntè fràmi c’à scrìttu cùntra ì sàntunatìsi, nù funnicièddhu i vèru cciavèradda ghèssi.
S’ì còsi stàvanu pròpiu cùmu l’ha scritti dòll’Ubertu, ppì limità u dannu ara rrobba, avìa fàttu buònu quìri chi ntò paisi pussidìanu à ‘ssègghj ggènti tòsta, miègghju cc’ancunànnu ì galèra àri spàddhj, ed’àra ngaggià ccù mannàtu dà guardianìa sùpa tùttu ù pùssidutu, ‘ntèsu rròbba e pirsùni.
Dai racconti che ne facevano i nostri vecchi, l’incarico di guardiano era molto ambito, sia per il prestigio, sia per il “potere” che derivava dall’affido e per la possibilità di arricchirsi, se si sapeva condurre la cosa ed agire con discrezione. Continua a leggere